FEROZ ANKA

Herkes konuşuyordu, ben sustum. Ama aslında, bir şey beni susturdu. Belki seslerin fazlalığı. Belki kelimelerin boşluğu. Belki de içimde birikmiş olan ama bir türlü söyleyemediğim her şeyin ağırlığı. Ne olduğunu tam bilmiyorum. Ama sustum. Ve o an fark ettim ki, sessizlik sadece bir an değil, bir çağrı. Bir sessizlik gelip yanıma oturdu. Kimse fark etmedi. Fısıldadı: "Sesler olmadan, sen kimsin?" Ve işte o an, içimde bir şey kırıldı. Sanki yıllardır başkalarının sesiyle dolu bir odadaydım ve şimdi ilk defa kendi yankımı duydum. Ama bu yankı, tanıdık değildi. Kendi sesimi duymamışım. O kadar zamandır bir başkası gibi konuşmuşum ki, kim olduğumu unutmuşum. Yıllarca kalabalıkların içindeydim. Gülüşlerin arasında kaybolup gittim. Her sohbette kendimden bir parça bıraktım. Düşünmeden, sorgulamadan. Birinin bana baktığını hissettim, birinin beni anlamasını bekledim. Ama bir gün durdum. Ve fark ettim. Kalabalıklar sadece bir yankıymış. Ben o yankının içindeymişim ama bana ait olmayan bir sesle konuşuyormuşum. Sessizlikte, kim olduğumu bulmak için ilk defa adım attım. Ama o sessizlik, bir boşluk değildi. Hayır, sessizlik bana bir boşluk gibi görünmedi. O, içine dolduğum bir alan gibiydi. Kendime ulaşmak için kazmam gereken bir kuyuydu. Korktum. Evet, sessizlikten korktum. Çünkü kendimden korktum. O kadar alışmışım ki seslerin beni sarmasına, sessizlikte çıplak kaldım. Tüm maskelerim düştü. Kendi gözlerimle bakmayı öğrendim, ama ilk bakışta kim olduğumu tanıyamadım. Sana hiç böyle oldu mu? Yani, sessizliğe teslim olduğunda, içindeki gürültünün durmadığını fark ettin mi? Sanki yıllarca ertelediğin konuşmalar, sustuğun her şey bir anda yükseldi. İşte tam o anda, kendimle yüzleşmeye başladım. Bu bir yolculuktu. Ama nereye gideceğimi bilmiyordum. Bu yolun sonunda beni ne bekliyordu? Hiç bilmiyordum. Belki kendi sesim, belki de bir başkasının yankısı. Ama bir şey biliyordum: Bu yolculuk, kendime ulaşmak için atmam gereken ilk adımdı. Ve işte bu kitap, o adımları anlatıyor. Kendime giden yolları. Yalnızlığı. Sessizliği. Ve belki de kim olduğumu öğrenme cesaretini. "Bu ses gerçekten senin mi?" diye sordu sessizlik. Cevabı bulana kadar sustum.